 |
|
|
Centraal staat ook vandaag het gemeenschapsleven. Dit wordt kernachtig aangeduid met het begrip 'communio'. Deze communio geeft het norbertijnse leven een eenheid: zowel gebed, werk, samenleven en pastoraal engagement worden bevrucht door het gemeenschapsleven. De communio wordt opgebouwd in kringen.
Centraal staat de dagelijkse viering van de eucharistie, waarin elke medebroeder en de gemeenschap in communio treden met Jezus Christus. In de eucharistie klinken Jezus’ woorden en als Gastheer verenigt Jezus mensen met Hem en met elkaar.
Verder wordt de verbondenheid ook beleefd in de andere gebedstijden, in de gezamenlijke maaltijden en de ontspanningsmomenten, in het samenleven en –werken, in gesprek en overleg.
Vanuit de gemeenschap wordt het pastorale werk van de medebroeders gedragen, ook als zij niet in de abdij wonen. Waar een norbertijn ook leeft en werkt, hij engageert zich omwille van een zending vanuit zijn abdij. Hij streeft ernaar het gemeenschapsaspect van het kerkleven te bevorderen. Ook de mensen waarvoor hij zich inzet wil hij laten delen in de communio die in kringen vanuit de abdij uitdeint.
De hele gemeenschap wordt gezien als een dienst aan het volk van God en de samenleving. Dit gebeurt door gastvrijheid, pastorale openheid en steun aan projecten die zich inspannen voor een menswaardigere samenleving. Voor elke norbertijn van Averbode wil de abdij steeds een thuis van geborgenheid en broederlijkheid bieden.
“Nu eens doe je dit, dan weer dat …
maar het principe dat deze handelingen drijft, mag geen begin en geen einde kennen.
De zusterlijke of broederlijke liefde moet blijvend aanwezig zijn.”
heilige Augustinus
|
|
|
|
|
)
)
)
