 |
|
|
Religieuzen verlangen ernaar God te zoeken en te ontmoeten. Een ander woord voor dit verlangen naar God is bidden. Het gebed en de viering van de liturgie vormen daarom de diepe bron van het kloosterleven dat zich in alles op God wil richten.
Het gemeenschappelijk vieren van het morgengebed (lauden), de eucharistie en het avondgebed (vespers) vormen daarom voor elke norbertijn een van de voornaamste opdrachten. Door op vaste uren de bezigheden te stoppen en de geest en het hart in gebed op God af te stemmen, wordt doorheen de dag de tijd geheiligd. Vandaar wordt het begrip ‘getijdengebed’ aangewend.
Het morgen- en het avondgebed zijn samengesteld uit hymnen, psalmen, bijbelse lezingen, beurtzangen, gebeden en liederen. De gezamenlijk gevierde eucharistie op het middaguur vormt elke dag het hoogtepunt van het leven in ‘communio’ met God en met elkaar. Voor de eucharistieviering en het avondgebed is een afwisseling van Nederlandse en Gregoriaanse (Latijnse) gezangen. Er wordt een eigen premonstratenzergregoriaans gezongen.
Het dagelijks gebed geeft kracht en bezieling aan het leven, werk en apostolaat. Maar omgekeerd nemen we in dit gebed ook de vreugden en zorgen van de ons toevertrouwde mensen mee. Gasten en bezoekers kunnen altijd deelnemen aan de gebedsvieringen. Naast het gemeenschappelijk gebed besteedt een norbertijn in zijn leven ook aandacht aan persoonlijk gebed, meditatie, geestelijke lezing en stilte.
“Als je bidt, ga dan je binnenkamer binnen, doe de deur dicht, bid tot je Vader die in het verborgene is; en je Vader die in het verborgene ziet, zal het je lonen.”
Matteüs 6, 6
|
|
|
|
|
)
)
)
